|
Mrzeżyno,
niegdyś port położonego w górze rzeki Trzebiatowa, ściśle
związane jest z historią tego miasta. W XIII wieku gdy
Trzebiatów otrzymał prawa miejskie, rzeka Rega wpadała
do morza w północno – zachodnim krańcu jeziora Resko,
czyli około 4 km na wschód od Mrzeżyna. Przy ujściu położona
była wieś rybacka Regoujście, wzmiankowana po raz
pierwszy w dokumencie z roku 1250. Regoujście liczyło w
tym czasie około 300 mieszkańców. Była tam jedna z
pierwszych na południowym brzegu Bałtyku latarni
morskich. W roku 1287 książę Bogusław IV oraz przeor
klasztoru w Białobokach, Thilboldus, zezwolili, aby
mieszkańcy Trzebiatowa utrzymywali port Regoujście,
poprawiali go i zachowywali w dobrym stanie. Port Regoujście
pod zarządem miasta Trzebiatowa rozwijał się szybko,
konkurując skutecznie z najbliższym portem w Kołobrzegu.
Od 1416 roku trzebiatowscy kupcy przystąpili do związku
hanzeatyckiego w Lubece, co usprawniło ich bałtyckie
obroty. Zazdrosnym okiem patrzyły na to sąsiednie
miasta, Kołobrzeg i Gryfice, które chciały Trzebiatów
zniszczyć. I rzeczywiście w roku 1456 kołobrzeżanie
zatopili u ujścia Regi stare statki załadowane
kamieniami, blokując w ten sposób wejście do portu. Prądy
morskie, fale i piasek spowodowały, że port w Regoujściu
zamarł całkowicie. W roku 1457, trzebiatowianie
przekopali nowe, skrócone łożysko dla rzeki Regi ( z
pominięciem jeziora Resko ) w okolicy Mrzeżyna i urządzili
tam nowy port. Walka konkurencyjna z Kołobrzegiem przybrała
na sile. W roku 1497 kupiectwo Trzebiatowa poniosło
dotkliwą stratę, gdyż w czasie silnego sztormu znaczna
liczba ich statków, zakotwiczonych na redzie Mrzeżyna
została zatopiona. W roku 1499 przy nowym ujściu Regi
zamieszkiwał tylko karczmarz, ale z dokumentu z 14
stycznia 1538 roku wynika, że istniejąca tam osada była
zamieszkiwana od dawna. Na ten okres datujemy więc założenie
osady Mrzeżyno. W roku 1787 mieszkało w Mrzeżynie 24
rybaków. Na zachodnim brzegu ujścia położone były
warsztaty szkutnicze. Między innymi w roku 1781 zbudowano
tam żaglowiec „Marie Charlotte” wartości 13 tysięcy
talarów, a w roku 1802 galeon
„Atalanta”, wartości 10 tysięcy talarów.
Port zaczął stopniowo odżywać, ale lata jego istnienia
były już policzone. Fale morskie i piasek atakowały
coraz energiczniej urządzenia portowe w Mrzeżynie.
Kupiectwo trzebiatowskie zubożało i nie było w stanie
finansować kosztownej odbudowy portu. O dużym portu mrzeżyńskiego
świadczą resztki zniszczonych falochronów, które w
roku 1861 były widoczne gdy morze prawdopodobnie na
skutek niskiego stanu wody odsłoniło około 200 metrów
dna. Okazało się że falochrony te były o dwie stopy dłuższe
od ówczesnych, analogicznych budowli w Kołobrzegu. W
drugiej połowie XIX wieku rząd pruski rozważał poważniejszą
rozbudowę portu w Mrzeżynie. Plan ten jednak nie wyszedł
poza strefę zamierzeń. W latach 1873 – 1884 potężne
sztormy z północnego zachodu, połączone ze spiętrzeniem
wód na Bałtyku spowodowały zalanie całej wioski i
przyległych nizin. Od roku 1806 rozpoczyna swoją działalność
w Mrzeżynie pierwszy Dom Zdrojowy nad Bałtykiem, a od
roku 1840 Mrzeżyno jest już znanym kąpieliskiem
morskim. W roku 1924 zanotowano 415 stałych mieszkańców
2245 letników. Do roku 1990 baza wypoczynkowa liczyła ogółem
56 ośrodków, w których znajdowało się 20 tysięcy
miejsc noclegowych. Należy również przypomnieć że
obecna nazwa miejscowości pochodzi od nazwy sieci
rybackiej – „mrzeżna”, literatura historyczna
jednak nie podaje dokładnie, od kiedy nazwa ta została
powszechnie przyjęta. W okresie drugiej wojny światowej
w Deb ( Mrzeżyno ) znajdował się niemiecki ośrodek
wypoczynkowy, a na terenie obecnej jednostki wojskowej
znajdowała się Szkoła Wojsk Pancernych SS.
Zaczerpnięte
z Gazety Trzebiatowskiej |
